ผมไม่ได้ดูหนังมานานมากเพราะไม่มีเรื่องที่สนใจเลย วันนี้เจอทั้ง 2 เรื่อง

เลยขอดูให้สมใจหน่อยเถอะ เรื่องนี้กำลังสดเลยขอดูก่อน

บทวิจารณ์ของคุณโสภณา เชาว์วิวัฒน์กุล นั่นใช่ชื่อบทความว่า เฒ่าทรนง

ก็ไม่ใช่ว่าจะผิดนัก แต่ตัวผมสนใจมวยปล้ำในมุมมองอื่นมากกว่า

ที่ผมสนใจก็คือเรื่อง "การแสดง"และ"เจ็บตัว"

ถึงมันจะเป็นการแสดง แต่เลือดที่เห็นกันบ่อยๆ มันไม่ใช่ น้ำแดงผสมกาแฟนะครับ

กระโดดจากมุมเชือกเอาหลังกระแทกพื้น  พื้นเวทีไม่ได้นุ่มเหมือนนวมนะครับ

เพราะฉะนั้นผมจึงอยากบอกว่านักมวยปล้ำน่ะ "เล่นจริง เจ็บจริง"

ซึ่งมันสอดคล้องกับ The Wrestler ที่ถ่ายทอด"ชีวิตของนักมวยปล้ำ"ออกมาได้คล้ายสารคดีทีเดียว

พอดูไปสักพัก มันไม่ใช่แค่ "กาย" ที่เจ็บ "ใจ"ของตัวละครก็เจ็บไม่ต่างกัน

ใครที่ทนความหดหู่ไม่ได้ผมก็ขอแนะนำให้หลีกเลี่ยง แต่ถ้าทนได้

คุณจะได้เห็นแง่มุมของมนุษย์ที่งดงามอีกมุมนึงในโลกเศร้าๆใบนี้ครับ

--------------------------------------------------------------------------------

บังเอิญว่าถึงวันนี้จะอู้งานมาดูหนังแต่ก็ซ่อมงานไวเช่นกัน(ได้ยังงี้ทุกวันก็ดีสิ)

เลยเหลือเวลาก็ดูเรื่องที่ 2 ต่อทันที

Always - Sunset on Third Street 2

ผมเพิ่งทราบว่าเรื่องนี้ดัดแปลงมาจากการ์ตูนหน้าตาลายเส้นแบบนี้ 

มิน่าถึงมีพล๊อตสั้นๆเยอะ

(อยากบอกว่าอยากอ่านการ์ตูนมากๆๆๆ แต่จะหายังไงล่ะเนี่ย)

ส่วนตัวผมคาใจเกี่ยวกับเรื่องราวของนักเขียนยาจกที่คาๆไว้ในภาค1มาก ซึ่งทำให้ตามหาภาค 2 มาดู

เพราะรู้สึกว่าบทหลักจะเน้นตรงเรื่องนั้นเลย ส่วนบทรองๆที่มีเยอะในภาคแรกดูจะด้อยไป

ผมสมใจอยากทีเดียวครับ ทำให้พาลนึกว่าหนังเอเซียนี่ต้องเครียๆแบบนี้ละมั้ง

ต่างกับหนังตะวันตกที่มักจะให้คนดูไปคิดต่อเอาเอง

ผมมองว่า Alway ทั้ง 2 ภาคยังคงสะท้อน "ญี่ปุ่นหลังสงคราม" อย่างชัดเจนละเอียดละออ

ทั้ง แนวคิดเกี่ยวกับครอบครัว ความหวัง  ความพยายามต่อสู้กับเศรษฐกิจ  สภาพชีวิตของผู้คน

(ซึ่งสะท้อนออกมาในการ์ตูนยุค80-90อย่างชัดเจน)

เมื่อได้ดูเราจะเข้าใจว่า ทำไมคนญี่ปุ่นปัจจุบันถึงเป็นเช่นทุกวันนี้ 

ที่สำคัญ เพลงประกอบไพเราะและโดนใจผมอีกแล้ว

続・三丁目の夕日 / もなちゃと祐貴-End of Sunset / Yuuki and I are, too 

(แปลมั่วๆโดยอากู๋เกิ้ล)