วันนี้ผมคิดอยู่นานว่าจะออกไปเที่ยว(มีทติ้งวาดการ์ตูน)ตามคำชวนของเพื่อนคนหนึ่งดีหรือไม่..คิดอยู่นานแต่ก็ ตัดสินใจไป(ทั้งๆที่งานยังค้างคาอย่างมากมาย...

แต่สิ่งที่จะเขียนถึงกลับไม่ใช่เรื่องของการมีทติ้ง แต่เป็นเรื่องที่ตามชื่อหัวข้อวันนี้นั่นแหละ เพื่อนเก่า...

ขณะที่กำลัง จะขึ้นรถเมล์ที่ป้ายรถเมล์หน้าหมู่บ้าน ก็มีรถสีม่วง ไม่คุ้นตามาจอดแบบ น่าถีบ(จอดคร่อมเลน ขวางหน้ารถเมล์) กะลังนึกด่าในใจว่าจอดทำไมหว่า?? มันก็เปิดประตูออกมาทักทายตามภาษาเพื่อนสนิทมาก

ไอ้ไก่...มันนี่เอง มันมากะสาวคนใหม่(ตั้งแต่เรียนจบ เจอมันกี่ทีก็เปลี่ยนคนทุกที) แต่ท่าทางมันเปลี่ยนไปเยอะ

ปกติ ไอ้ไก่ มันจะแต่งตัวไม่เรียบร้อย เสื้อปล่อยนอกกางเกง รองเท้าเหยียบส้น ผมยาว จน อาจารย์ฝ่ายปกครองต้องเรียกมันมา ตีบ่อยๆ มันก็จะวิ่งหนี แลบลิ้นหลอกอาจารย์ประจำ

มันเป็นเพื่อนสนิท 1ใน2-3คนของผม สมัย ม.ปลาย ซึ่งสมัยนั้นเพื่อนสนิท ขนาดมันก็มีแค่นี้แหละ เพราะผมเป็นคนเพื่อนน้อย นิสัยไม่ดี มีมันนี่แหละ ที่คอยช่วยเหลือ เสมอๆ

ไอ้ไก่ ช่วยผมได้ทุกอย่าง ยกเว้นเรื่องเรียน ผมเป็นห่วงมันมากว่าชีวิตมันจะเป็นยังไง เพราะมันเรียน ตกมั่งซ่อมมั่งมาตลอด...ผมรู้ว่ามันไม่อดตายหรอก แต่ชีวิตมันคงไม่สวยหรูแน่ๆ ตอนนั้นผมคิดในใจ

ไอ้ไก่มันมีเรื่องเก่งอยู่อย่าง เรื่องรถ มันซ่อมรถเก่งจนซ่อมรถมาขับเองได้ตั้งแต่ ม.ปลาย แต่ข้อเสียคือ แม่งขับซิ่งมาก นึกเอาละกันว่าตอนต้นมันจอดรถยังไง...

แล้วเรื่องนี้ก็ทำให้มันได้ดี

วันนี้มันมาพร้อมกับ เครื่องแบบทหารสีฟ้า ท่าทางองอาจ ไม่เหมือนท่าทางเด็กเกเรคนเก่า มันบอกกับผมว่า วันนี้จะเข้ากรม ก็เลยพอเดาได้ล่ะ ว่ามันคงได้เป็น นายเรืออากาศแล้ว เพราะฝีมือเรื่องเครื่องยนต์ของมันน่ะเอง

ผมกำลังสงสัย คนจบมหาลัยอย่างผมกลับตกงาน แต่คนที่เรียนม.ปลายโง่ๆอย่างมัน กลับได้งานดีๆมีเกียรติมีศักดิ์ศรีทำ ชีวิตของมันดูมั่นคงและ น่าอิจฉากว่าผมเยอะ...

มีเพื่อนอีกหลายคนและครูบาอาจารย์สมัยมัธยมที่ผมคิดถึงเสียเหลือเกิน อยากรู้เหมือนกันว่าแต่ละคนเป็นยังไงบ้าง

ว่าแล้วก็มอบเพลงนี้ให้กับ คนที่ห่างเหินจากเพื่อน ลองหยิบ สมุดเฟรนชิพมาดูบ้างนะครับ..กลิ่นอายวันวานเก่าๆที่หอมหวานคงกลับมาให้ท่านได้สัมผัสมันอีกครั้งนึง..

หนังสือรุ่น-ป้าง นครินทร์