ช่วงนี้ ต้องบอกว่า ดูหนังแบบบ้าคลั่งพอควร ปกติก็ชอบมารีวิวบ้าง
แต่เนื่องจากมันเยอะจัด บางเรื่องก็ต้องบอกว่ามันไม่มีอะไรน่าสนใจ
หรือมันก็เก่าจนคนอื่นเขาพูดถึงไปหมดแล้ว
แต่เมื่อวาน ขฯะที่กำลังดู Ice Princess(หนังเก่าอยู่ดี) ก้เกิดความคิดว่า เออ มันสนุกดีแฮะ...
ทั้งๆทีก่อนจะดูพอเห็นชื่อ "ดีสนีย์" ก็เกิดอาการ "ยี้" ขึ้นในใจ ด้วยสาเหตุ
"หนังสูตร" น้ำเน่าๆที่เรารู้พล๊อตกันดีนั่นเอง ประมาณว่า นางเอก มีความฝัแล้วก็ไปถึงฝั่งฝันในตอนจบ
แต่ก็อยากคลายเครียด ซึ่งหนังพวกนี้เหมาะครับ ดูเพลินๆ ไม่ต้องไปคิดมาก นางเอกสวยซะด้วยสิ5555+
แต่พอดูไปเรื่อยๆก็นึกถึง คำพูดของนักวิจารณ์หนังท่านนึงที่บอกว่า
"เมื่อก่อนผมต้องเป็นหนังที่เรียกว่าสุดยอดถึงจะดู แต่พอดูเยอะๆถึงรู้ว่าหนังธรรมดาก็สนุกได้"
ผมก็รู้สึกเป็นแบบนั้นแหละครับ ไม่ใช่ว่านางเอกจะหัดสเกต 2วัน เทพ ไปแข่ง ชนะ จบ
แต่อุปสรรคในเรื่อง ทั้งเรื่องค่าใช้จ่ายมากมาย แม่ที่ไม่ชอบให้เธอใส่ชุดสั้นๆ
เหล่เพทุบายจากการแข่งขัน รวมถึงการตัดสินใจครั้งสำคัญ สิ่งเหล่านี้ทำให้เราเอาใจช่วยเธอ
ทำให้คิดถึงวลีที่ว่า
"เสน่ห์ของการเดินทาง ไม่ใช่การไปถึงจุดหมายเ่ท่านั้น แต่ระหว่างการเดินทางก็มีเสน่ห์ของมันเช่นกัน"
อีกเรื่องนึงที่ดูด้วยความรู้สึกเดียวกัน "ส้มตำ"
จริงๆ เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผมอยากดูเรื่องนึง ในกลุ่มหนังที่ผมเรียกว่า"ตามน้ำ" ของค่ายนี้
เพราะดูแค่โปสเตอร์ก็เดาพล๊อตออกแล้วว่า มันต้องกินส้มตำแล้วเบ่งพลังแหงๆ
แต่ผมมีโอกาสได้ดู "5 หัวใจฮีโร่" หนังกลุ่ม "ตามน้ำ"มาก่อน ซึ่งส่วนตัวผิดหวัง พอสมควร
อันที่จริง แนวทางการวางพล๊อตเรื่อง กับ กำกับภาพ นั้นทำได้ดีครับ
แต่การแสดงนั้นค่อนข้างแย่ อาจจะเพราะเป็นหนังเด็กที่เด็กเล่นเยอะ แต่มันส่งผลให้รู้สึกขัดใจบ่อยๆครับ
อีกอย่าง จอนนี่เหงียนของผมบทน้อย เหลือเกิน...T^T
กลับกัน
ส้มตำ นั้นทำได้ดีทั้ง บท และกำกับภาพ ไม่แพ้ 5 หัวใจฮีโร่
ถึงจะไม่ได้เลิศหรู แต่ก็ไม่ได้ขัดจนดูไม่ได้ การแทรกเรื่องวัฒนธรรมทำออกมาได้เนียนตา
เรื่องวัด เรื่องตลาด เรื่องสาวบาร์หลอกมอมยาฝรั่ง(ฮา)
แต่การแสดงนั้น เนียนครับ ต้องชม นาธาน โจนส์ จริงๆ การแสดงบท เศร้า ตลก ตกใจ
มันออกมาทางสีหน้าเห็นๆ ไม่ใช่เล่นได้แต่บทโกรธ บ้าพลังแบบใน ต้มยำกุ้งเท่านั้น
ส่วนบทเด็กก็ลดเหลือ 2 คน ทำให้ ดูไม่ขัดจนเกินงาม
อีกอย่างที่ส้มตำ ทำได้ดีค่อนข้างมากคือ บทบู๊ครับ
ทั้งบทบู๊ของเด็กน้อยมวยไทย ฉากในตลาด หรือของนาธานในตอนจบนั้น
ถือว่าดูสนุกเลยครับ บ้าพลังดีทีเดียว
อีกคนนึงที่คิดว่าพักหลัง ทำหนังแนวนี้ตลอดคือ "ร๊อบ ชไนเดอร์" ครับ
ถ้าเรานับหนังที่เขาแสดงเอง เขียนบทเอง กำกับเอง อย่าง Deuce Bigalow ,The Hot Chick, The Benchwarmersหรือล่าสุด ก็คือ Big Stan
หนังของเขาส่วนใหญ่ก็ไม่พ้นเรื่องของคนที่ถูกสังคมมองว่า ห่วย เลว ไร้ประโยชน์
(ผู้ชายขายตัว,สาวใสไร้สติ,คนชอบรังแกคนอื่น,เด็กเอ๋อ,คนคุก)
เขาจะค่อยเล่า ว่าคนในคุกคิดอะไรอยู่ คนที่ชอบแกล้งคนอื่นพอโตมาแล้วเป้นยังไง
ทำไมผู้หญิงถึงต้องซื้อผู้ชายขายตัว
แล้วตอนจบ คนดูก็จะรู้ว่า ทำไมแต่ละคนถึงเป็นแบบนั้น และเราควรจะทำยังไงกับคนเหล่านี้
ถึงมันอาจจะไม่ใช่ สิ่งที่ถูกต้องก็ได้ แต่ผมว่าก็เป็นทางเลือกทางหนึ่งที่หนังนำเสนอให้เรากลับไปคิดดู
หลายครั้งครับที่เราดูหนังที่เราคิดว่าเดาตอนจบได้ หรือ พล๊อตเดิมๆ
แต่ "แง่คิด" ที่ได้จากหนัง อาจจะทำให้หนังสูตรพื้นๆ สนุกขึ้นมาได้เช่นกัน
ปล.ซีนนักโทษที่ออกมาเต้นรำนี่ เจ๋งมากครับ:D
